Lang geleden werkte ik als uitzendkracht in een verpleeghuis in Den Haag.

Ik ontmoette daar een Indonesische mijnheer van ongeveer 75. Behalve dat hij lang geleden naar Nederland was gekomen wisten we niet veel van hem. Het was bekend dat dhr. Erg opstandig was als het tijd was voor de wekelijkse douchebeurt en dat hij in het algemeen veel zorg weigerde.

Bij toeval kwam ik in dezelfde tijd ook in contact met een andere mijnheer die bezig was een boek te schrijven over de Indonesische cultuur.  Hun oorlog en hun vertrek naar Nederland. Hun geslotenheid. Hier heb ik erg veel geleerd en was het ook duidelijk dat het gedrag van mijn cliënt terug te brengen was naar oude trauma.s opgedaan in een Jappenkamp. 

De cultuur is dat hier niet over gesproken wordt. Dus geen info die je tijdens een intake op tafel krijgt. 

Nog niet zo lang geleden kwam ik bij een oudere dame die getrouwd was met een mijnheer uit Indonesië. Ook hier hebben de oorlogstraumas voor nieuwe trauma's gezorgd. Hoe fijn is het dan voor iedereen dat je iets meer weet over de geschiedenis.  De cultuur en de gevolgen hiervan.

Het zorgt voor meer begrip en vertrouwen waardoor je ook hun welzijn en zorg beter kan regiseren.