De inzet van hulpmiddelen
In een kennismakingsgesprek bij een mijnheer met beginnende dementie werd mij de volgende vraag gesteld.
Welkom op de blog van Anjo-Kompas, waar ik graag informatie deel en beelden uit de praktijk laat zien. Hier vind je anekdotes en informatie over mijn werk als mentor. Mijn doel is om te inspireren en te informeren. Veel leesplezier!

Ik zat een tijdje geleden op een bespreking met een notaris. Hij vertelde over het nut van een levenswil en een testament. En zeker ik zie hier het nut ook van in. Vooral als je een groot vermogen hebt en veel familie om je wensen uit te voeren.
Een levenswil om aan te geven hoe je wil dat er met jouw wensen bijvoorbeeld bij dementie omgegaan wordt. En een testament voor wat er met je vermogen moet gebeuren als je er niet meer ben.
Ik vroeg hem wat dat kostte. Dat is ongeveer 1200 euro voor een levenswil en nog wat duurder voor een testament. Bij aanpassingen moet je ook weer betalen.
En kan je voor deze kosten ook bijzondere toeslag krijgen van de overheid? Nee dat kon niet. Waarom dan niet naar een mentor.? Juist als je net heb gehoord dat er sprake is van dementie. Zij vertegenwoordigen al jouw levenswensen en als je zelf niet rijk bent kan de overheid helpen met een toeslag???
Hier had de notaris niet direct een antwoord op. Ik vertelde de notaris dat de bijdrage voor een mentor naar inkomen gaat en dat iemand met AOW en misschien een klein pensioentje nooit die hoge notaris kosten kunnen betalen.
Jammer maar wel de realiteit.
De professionele mentor kan voor rijk en arm van betekenis zijn om jouw wensen met betrekking tot jouw leven te helpen uitvoeren.
Als je meer wil weten over de problemen die je tegenkomt bij dementie is het Alzheimer café een leuke plek om te beginnen.
Social media
31 mei 2026 23:13
In een kennismakingsgesprek bij een mijnheer met beginnende dementie werd mij de volgende vraag gesteld.
Jan en Maria zijn al meer dan vijftig jaar samen.
Ze wonen nog zelfstandig in hun vertrouwde huis, vol herinneringen. Foto’s van hun kinderen en kleinkinderen staan overal. Het leven is rustig geworden.
Maria is hier en daar wat vergeetachtig. Ze legt haar bril weleens in de koelkast en moet soms even zoeken naar woorden. Maar ze redt zich nog prima. Ze kookt, maakt een praatje met de buren en houdt van haar vaste routines.
Jan maakt zich zorgen.
Niet om vandaag — maar om straks.
Hij is hartpatiënt en staat voor een zware operatie. Voor het eerst in zijn leven voelt hij dat de toekomst onzeker is. En steeds vaker denkt hij dezelfde gedachte:
“Wat gebeurt er met Maria als ik er straks niet meer ben?”
Maria heeft haar hele leven gezorgd. Voor de kinderen. Voor het huishouden. Voor Jan.
Maar de wereld is veranderd.
Brieven zijn digitaal geworden. Zorg moet online geregeld worden. Formulieren, DigiD, keuzes maken tussen zorgaanbieders… Het is voor haar een doolhof.
Ze kan haar mobiele telefoon gebruiken, maar daar houdt het op.
Zelf zegt ze:
“Ik red me wel hoor.”
Maar Jan ziet wat er echt speelt.
Niet onwil — maar onzekerheid.
Aan de keukentafel stelt Jan voorzichtig de vraag:
“Zou het niet fijn zijn als er iemand is die jou helpt, straks?”
Niet omdat het nu moet.
Maar omdat het straks misschien nodig is.
Iemand die:
Het antwoord is: ja — maar niet via mentorschap zoals veel mensen denken.
Officieel mentorschap wordt pas ingezet als iemand niet meer zelf kan beslissen. Dat loopt via de rechter.
Maar Jan en Maria zitten in een andere fase.
Ze willen vooruitdenken, niet afwachten.
Wat zij wél kunnen doen, is het volgende:
Hierin legt Maria vast:
👉 Dit gebeurt bij een notaris
👉 Zolang zij zelf nog kan beslissen
Ze kunnen samen iemand selecteren:
👉 Deze persoon kan:
Dit verhaal gaat niet alleen over Jan en Maria.
Het gaat over veel ouderen die:
Een goede mentor begint niet pas bij problemen.
Een goede mentor begint bij vertrouwen, rust en voorbereiding.
Soms is het mooiste wat je kunt regelen:
Niet de controle overnemen,
maar iemand naast je zetten die er straks voor je is.
Vergeten waar de sleutels liggen. De afstandsbediening in de koelkast terugvinden. Of drie keer vragen of de koffie al gezet is — terwijl het apparaat nog pruttelt. Dementie brengt soms lastige, maar ook opvallend menselijke momenten met zich mee.
Toch betekent dementie niet meteen dat zelfstandig thuis wonen onmogelijk wordt. Met de juiste hulpmiddelen, slimme oplossingen en een beetje ondersteuning kunnen veel mensen nog lang veilig én prettig thuis blijven wonen.
Soms zit de winst in iets heel eenvoudigs. Een klok die niet alleen de tijd laat zien, maar ook de dag en datum. Een medicijndoos die piept als het tijd is voor medicijnen. Of een agenda met foto’s en kleuren, zodat afspraken makkelijker herkenbaar zijn.
Er zijn tegenwoordig allerlei slimme hulpmiddelen die helpen om overzicht te houden:
En eerlijk is eerlijk: soms zijn die hulpmiddelen óók gewoon handig voor mensen zonder dementie.
Wie met dementie leeft, weet dat er soms situaties ontstaan waar je later samen om kunt lachen. Zoals de boodschappenlijst die keurig in de vriezer ligt. Of de plant die elke ochtend een goedemorgen krijgt, omdat hij ineens “de visite” blijkt te zijn.
Humor haalt de spanning weg. Het maakt moeilijke momenten lichter en helpt om verbinding te houden. Want achter de vergeetachtigheid blijft gewoon dezelfde persoon zitten — met dezelfde gewoontes, humor en karakter.
Naast hulpmiddelen en ondersteuning van familie kan ook een professioneel mentor veel betekenen. Zeker wanneer het ingewikkelder wordt om overzicht te houden over afspraken, zorg, administratie of belangrijke keuzes.
Een mentor kijkt mee, denkt vooruit en helpt bij het regelen van praktische en persoonlijke zaken. Niet om dingen over te nemen die iemand zelf nog kan, maar juist om zelfstandigheid zo lang mogelijk te behouden.
Vaak ontstaat er een vertrouwde band. Een mentor kent de situatie, houdt contact met betrokken zorgverleners en helpt rust te brengen wanneer er veel tegelijk speelt. Dat geeft niet alleen steun aan degene met dementie, maar ook aan partners, kinderen en mantelzorgers.
En soms zit die ondersteuning juist in kleine dingen: “Zullen we die afspraak even samen opschrijven?” Of: “Misschien is het handig als we een briefje op de deur hangen voor de sleutels.”
Zelfstandig wonen betekent niet: alles alleen moeten doen.
Juist een beetje hulp kan veel rust geven. Voor degene met dementie, maar ook voor partners, kinderen en mantelzorgers. Denk aan thuiszorg, dagbesteding, een buur die af en toe meekijkt, een professioneel mentor of technologie die een seintje geeft wanneer er iets aan de hand is.
Veel mensen merken dat ze met een paar aanpassingen weer meer vertrouwen krijgen in het dagelijks leven. Minder stress over vergeten afspraken. Minder angst om te vallen of te verdwalen. Meer ruimte om gewoon thuis te zijn.
Dementie verandert veel, maar neemt niet meteen alles weg. Door te kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen ontstaat vaak meer rust, zelfstandigheid en kwaliteit van leven.
En soms begint dat gewoon met een klok die zegt dat het dinsdag is — terwijl iedereen dacht dat het vrijdag was.
Maak jouw eigen website met JouwWeb